اللّهم لا تجعله اخر العهد من هذا الموقف ( بار خدايا اين موقف را بار آخر من قرار مده ) . و ارزقنيه ابدا ما ابقيتنى ( و تا زمانى كه حيات دارم پيوسته مرا از آن بهره‌مند ساز ) . و پس از رسيدن به وادى مشعر شب را تا طلوع آفتاب در آنجا درنگ و توقف نمايند . و واجب است كه توقف و حضورشان در آنجا با نيت باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : و در اين حكم يعنى وجوب توقف در مشعر فرقى نيست بين اينكه تمام مدت را به حال ايستاده بگذرانند يا خواب بوده و يا به غير ايندو از حالات ديگر متصف باشند همچون سواره و يا پياده به حالت سير و گردش . و همانطورى كه مرحوم مصنف فرمود به مجرد رسيدن به اين وادى لازم است نيت وقوف در آن را بنمايند و شايسته است كه بعد از طلوع فجر و دميدن صبح نيّت را تجديد كند زيرا وقوف از شب تا طلوع صبح با وقوف از صبح تا دميدن آفتاب متغاير است و جهت تغاير اين است كه ركن از اين وقوف كه شخص در حال اختيار و نبودن عذر مىبايد رعايت آن را بكند در فاصله از طلوع صبح تا برآمدن آفتاب است و به همان ترتيبى كه در وقوف به عرفات گفته شد ركن همان مسمّاى وقوف كه امرى است كلى و قابل انطباق با يك جزء از اجزاء زمان بين الطلوعين ، بنابراين باعتبار اشتمال بر واجب ركنى و عدم اشتمال مىتوان ايندو وقوف را با هم متغاير دانست .